بانک مقالات فارسی

فروشگاه

محل تبلیغ شما

معرفی ونقد و بررسی بازی KILLZONE2 پیروزی در منطقه مرگ

KILLZONE2 پیروزی در منطقه مرگ

نویسنده: آرش حسن زادگان

امروزه بسیاری از دنباله های ساخته شده از روی عناوین خوش ساخت به اثری غیر قابل قبول تبدیل شده اند که برخی از آنها حتی لیاقت یدک کشیدن نام آن عنوان را هم ندارند!
طرفداران نیز همواره ریسک خرید این بازیها را به خاطر نام شان می پذیرند؛ غافل از این که سازندگان بازی با گرایش صرف و آشکار به سمت پول و درآمد بیشتر تنها چند المان ظاهری و بصری و چند اسلحه جدید به بازی اضافه و آن را به اسم دنباله منتشر کرده اند تا با خیالی آسوده شاهد سرازیر شدن پول ها به جیب شان باشند.
خوشبختانه به دلیل این که بازی Killzone در جایگاه اولیه اش یک عنوان جریان ساز کاملاً موفق نبود. Guerrilla Games از این روش دوری جست و می توان گفت این استودیو با ساخت KZ2) Killzome2) به قول خود برای ساخت یک عنوان شوتر اول شخص (FPS) اختصاصی کم نظیر برای سونی عمل کرده است. KZ2 از میان خاکسترهای پیش نمایش E3 2005 برخاسته تا به همه ثابت کند در برخی موارد (به جز تعداد چند ضلعی ها و کیفیت بافت ها) از آن دموی Per Render نیز بهتر است.
شاید KZ2 اثری انقلابی در ژانر اول شخص نباشد و در بخش گیم پلی چیزی فراتر از آن چه تاکنون دیده ایم ارایه نکرده باشد؛ اما انیمیشن های زنده و پویای شخصیت ها، فضای پرجزئیات با قابلیت تخریب مثال زدنی، فیزیک واقعی، هوش مصنوعی سطح بالا، بخش چندنفره عظیم، صحنه های فوق العاده سینمایی و صداگذاری عالی از این بازی شاهکاری ساخته که بی شک آن را در رده بهترین های اول شخص قرار می دهد.
در واقع Guerrilla به اکثر وعده هایی که چهار سال داده بود به بهترین شکل عمل کرده است. KZ2 با دیدی منحصر به فرد طراحی شده چون از همان لحظات آغازین شما را میان آتش نبردی خصمانه بین نیروهای ISA و ارتش هلگاست ها می اندازد و تا زمان پخش تیتراژ پایانی بی وقفه درگیر این جنگ پرکشاکش و مرگبار نگه می دارد. این بار سیاره هلگان میزبان این نبرد نفس گیر است. نمایشی ده پرده ای با لوکیشن های گوناگون به شکلی حماسی در پیش چشمان شما به تصویر کشیده می شود. در این بازی کنترل گروهبان توماس شوچنکو (Thomas Sevchenko) یکی از افراد گروه چهار نفره آلفا از نیروهای ISA به شما سپرده می شود. این گروه وظیفه دارند فرمانده مستبد هلگاست ها اسکولارویزاری (Scolar Visari) را از بین ببرند. هلگاست ها به دستور او یک بمب هسته ای آزمایش را به سرقت برده اند و به کمک آن قصد دارند جریان جنگ را به نفع خود تغییر دهند. شما نیز قبل از مبادله کدهای پرتاب موشک باید جلوی این کار را بگیرید. سایر نیروهای ISA هم که از حملات هلگاست ها خسته شده اند تصمیم دارند با حمله به سیاره هلگان (پایگاه اصلی هلگاست ها) جنگ را به آن جا بکشانند. آنها بر این تصورند که هلگاست ها به خاطر دو حمله نافرجام شان که در دو بازی قبلی شاهد آن بودیم تضعیف شده اند و یک حمله غافلگیرانه عظیم می تواند کار آنها را یکسره کند. اما قضیه به همین سادگی ها نیست و هلگاست ها آماده اند تا در کشتارگاه واقعی شان از نیروهای ISA پذیرایی کنند. داستان بازی بسیار ساده و سطحی کار شده؛ اما تمام نکات مورد نیاز برای کشاندن شما به سمت اردوگاه دشمن را در خود جای داده است. داستان نه چندان جذاب و تکراری جنگ، خشم و انتقام که با خوشمزگی ها و حماقت های آزاردهنده افراد گروه تان ترکیب شده است. این گروه علاوه بر توماس، سرگروهبان ریکوولاسکز (Rico Velaquez) یکی از سربازان کهنه کار بازی اول، دانته گارزا (Dante Garza) جوان و شوخ طبع و تخریبی تندمزاج و عصبی شاون ناتکوی
(Shawn Natko) را در خود جای داده است. دیدن این شخصیت ها با ظاهری جدی که چرندیاتی مثل “ریکواین جا چند آدم خوب مرده داریم” را در فضای جدی و گیرای بازی به زبان می آورند؛ مثل این است که یک نمایش مدرسه ای را در تالار وحدت ببینید!
البته این عظمت KZ2 در سایر بخش ها است که باعث شده مواردی این چنینی به نکایت آزاردهنده تبدیل شوند. به عبارت دیگر KZ2 تنها در زمان استراحت شما و صحنه های عاری از مبارزه ضعف های خود را نشان می دهد. KZ2 پر از صحنه های آشنا در سایر بازیهای کامپیوتری و اتفاقات کلیشه ای و قابل پیش بینی است که اکثر آنها بی نهایت به کار رفته اند. صحنه هایی ناامید کننده که تبدیل به استاندارد بازی های اول شخص این دوره شده اند.
بخش تک نفره با جنگی سراسر آشوب و یک اکشن پر تنش و دایمی، همواره هیجان های درونی بازیباز را برمی انگیزد. شما تقریباً به طور مداوم در حال نبرد با هلگاست ها هستید و جنگ هر لحظه نفس گیرتر می شود تا جایی که دوست دارید کمی استراحت کنید و بگذارید آدرنالین خون تان کاهش یابد.
دریک کلام هرگونه حس آرامش در این بازی نادیده گرفته شده؛ اما خیلی سخت است که یک بازی اکشن را به خاطر داشتن صحنه هایی پر از اکشن مورد انتقاد قرار داد! کنترل، هدایت و نشانه گیری و شلیک کردن در KZ2 در ابتدا کمی مشکل به نظر می رسد (البته با ورود به بخش Gontrods و تغییر در برخی تنظیمات مشکل تا حد زیادی برطرف می شود).
دلیل این امر هم چیزی نیست جز طراحی یک سیستم واقع گرایانه برای بازی به طور مثال اگر به صورت ثابت بایستید و با سلاح اصلی نیروهای ISA به نقطه ای شلیک کنید می بینید که گلوله هایتان به خاطر لگد اسلحه به یک نقطه اصابت نمی کنند؛ اما در اکثر بازی های اول شخص این نکته رعایت نشده است. سازندگان بدین وسیله کار شما را برای رودررویی و کشتن دشمنان سخت تر و وقت گیرتر کرده اند. شلیک به سر (Head Shot) از فاصله زیاد هم به سادگی سایر عناوین امکان پذیر نیست؛ از این رو کشتن یک هلگاست به این روش کاری افتخارآمیز محسوب می شود!
سلاح های بازی واقع گرایانه و بسیار کارآمد طراحی شده اند و استفاده متداوم از آنها کاری لذت بخش به نظر می رسد؛ اما سیستم عجیب و باز هم سختگیرانه این بازی (در اکثر بازی های اول شخص می توانید دو سلاح حمل و هر دوی آنها را تعویض کنید؛ اما در KZ2 تنها اجازه تعویض یکی از سلاح ها را به صورت مداوم دارید و سلاح دیگرتان به جز چند قسمت غیر قابل تعویض خواهد بود) شما را مجبور می کند که در اکثر مواقع به ذخیره مهمات تان فکر کنید؛ چرا که ریسک تمام شدن آنها به مفهوم پذیرفتن خطر دویدن در میدان باز نبرد برای برداشتن سلاحی دیگر است.
یکی دیگر از تفاوت های KZ2 نسبت به گیم پای استاندارد سایر بازی های اول شخص، سیستم سنگرگیری (Cover System) است که با وجود تعداد بی شمار دشمنان و هوش مصنوعی عالی آنها در برخی مراحل روشی کاملاً حیاتی به شمار می رود و نبود آن سختی نبردها را دوچندان می کند.
اهداف و مأموریت ها تقریباً تکراری هستند؛ کارهایی نظیر تخریب سه برج، حفاظت از پل و… با این حال Guerrilla تمام تلاش خود را کرده تا با قراردادن بخش هایی نظیر سوارشدن و هدایت یک ربات مکانیکی و تنوع ظاهری لوکیشن ها، بازی را تازه و سرگرم کننده نگه دارد. مراحل تا رسیدن به قسمت یورش نیروهای ISA به مقر فرماندهی ویزاری روندی مناسب و دلچسب دارند و سیر صعودی درجه سختی به شکلی متناسب در آنها رعایت شده؛ اما با ورود به مرحله مذکور این روند به شکل عجیبی به هم می خورد. گویا طراحان قصد داشته اند همه بلاها را در آخرین قسمت بازی به یک باره بر سر بازیباز نازل کنند. در این مرحله دشمن تمام امکاناتش را برای دفاع گرد هم جمع کرده و شما با عقب نشینی و انتظار برای اتمام نیروهای دشمن به جایی نخواهید رسید؛ بلکه باید مستقیماً به قلب نیروهای ظاهراً بی پایان هلگاست ها بزنید. شاید در مبارزه با غول های بازی نکته چندان جدیدی به چشم نخورد و از بین بردن آنها کمی دشوارتر از دشمنان معمولی به نظر برسد؛ اما این بخش از مبارزه ها نیز جذابیت و هیجان خاص خود را دارند.
Shock Trooper های مجهز به زره تیتانیومی را می توان با شلیک به سر و صورت و برگرداندن آنها و هدف قرار دادن مخازن قابل انفجارشان از بین برد. این واکنش ها و صحنه های از پیش تعیین شده یادآور المان ها و عناصر نامطبوع و تصنعی این ژانر هستند که می بایست به جهت به دست آوردن یک تجربه واقعاً جذاب تر در ساختار آنها تغییرهای اساسی ایجاد شود. بیشتر هلگاست ها شبیه به یکدیگرند و تنوع چندانی در نوع دشمنانی که تا انتهای بازی با آنها روبرو می شوید، وجود ندارد. اما هیچکدام از آنها با یک ذهنیت گروهی رفتار نمی کنند و هر کدام حرکت ها و واکنش های جداگانه ای از خود نشان می دهند که بازتاب خشم، استرس و ترس آنها در صحنه جنگ است. احتمالاً به محض پا گذاشتن به میدان جنگ متوجه می شوید دشمنان نه تنها بسیار پر تعدادند بلکه باهوش تر از دشمنان سایر بازی ها عمل می کنند.
در بیشتر بازی های اول شخص دشمنان نسبت به آسیب پذیر خود ناآگاه هستند و بی محابا در فضای گسترده و باز صحنه درگیری ها می دوند و تفنگ هایشان را تکان می دهند و با زبان بی زبانی به شما می گویند: “مغزمو داغون کن، واقعاً لازمش ندارم!” اما هلگاست ها استاد پناه گرفتن و تاکتیک های گروهی هستند و همگی تلاش می کنند شما را به فضای باز بکشانند و با گلوله سوراخ سوراخ تان کنند. تاکتیک مورد علاقه هلگاست ها تحت فشار گذاشتن شما زیر آتش بی هدف و پرتاب نارنجک برای بیرون کشیدن تان از پوشش است. آنها تمام این کارها را به نوبت انجام می دهند تا شما را مجبور به شلیک کنند. بعد منتظر می مانند تا سلاح تان را دوباره پر کنید و به سمت هدف بروید. در این فرصت همرزمان شان در اطراف پخش شده اند تا شما را در مسیر حرکت گیر بیاندازند. هلگاست ها خوب می دانند در هر زمانی چه باید بکنند. اگر شروع به شلیک کنید آنها پشت سنگرها پناه می گیرند و اگر شکست بخورند در حالی که موفقیت شما را برای بازگشتی خونخواهانه به خاطر سپرده اند؛ عقب نشینی می کنند. اگر کشته شوید و زاویه و روش دیگری را برای حمله انتخاب کنید می بینید که دشمنان تان به جای این که در حال فرار بی هدف به این طرف و آن طرف بدوند نسبت به حرکات شما واکنش های مختلف و جدیدی نشان می دهند و در جای جای صحنه درگیری با هماهنگی غیر قابل انتظاری جا به جا می شوند. بدون شک اگر فقط با یک هلگاست روبرو شوید می توانید او را زیر باران آتش بگیرید؛ اما چنین لحظاتی بسیار نادر هستند و در اکثر صحنه ها چند هلگاست که در مواضع مختلف سنگر گرفته اند به کمین شما نشسته اند.
تنها راه مقابله با هلگاست های زره پوش، مسلح و بسیار باهوش صرف وقت و حوصله، موضع گیری مناسب و شلیک های دقیق، کوتاه و تحت کنترل است. احتمالاً بعد از انجام این بازی توقع دارید دشمنان در سایر بازی ها نیز به همین روش ها عمل کنند؛ نه این که همانند عروسک های خیمه شب بازی بی اختیار تکان بخورند و رفتاری از پیش تعیین از خود نشان دهند. خوشبختانه همیشه یکی از هم تیمی هایتان شما را همراهی می کند. بیشتر وقت ها آنها هوشمندانه عمل کرده و تصمیمات تاکتیکی می گیرند و هنگامی که مشغول از پای درآوردن هلگاست ها هستید از پشت شما را پوشش می دهند. با این همه گاهی واکنش های نادرستی از خود نشان می دهند؛ مثلاً ناگهان به میانه یک درگیری می دوند یا به سمت آشیانه یک مسلسل یورش می برند؛ آن هم فقط به جهت این که نشانگر مأموریت پشت خطوط دشمن قرار دارد. این نکته بیانگر این است که هوش مصنوعی در این مورد پیشرفت چندانی نسبت به گذشته نداشته است. در مجموع گیم پلی KZ2 را می توان یکی نبرد هیجان انگیز و سرگرم کننده دانست که واکنش ها و تاکتیک های تان را به چالش می طلبد؛ هر چند این بازی نیز به ندرت پا را از فرمول “همه آدم بدها بکش” فرا می گذارد.
همان طور که می دانید امروزه هیچ بازی اول شخصی نمی تواند تنها با داشتن حالت تک نفره برای مدت زیادی دوام بیاورد. راز طول عمر KZ2 نیز در بخش چندنفره آن نهفته است. این مد به شکل خارق العاده ای خلاقانه و درگیر کننده کار شده و خبری از سیستم سنگرگیری در آن نیست؛ به این ترتیب گیم پلی به صورت طبیعی به سمت “بدو و بکش” متمایل می شود تا فرم آرام و تاکتیکی تر بخش تک نفره بخش آنلاین به دو قسمت Warzone با صف آرایی کامل ۳۲ بازیباز و MiniFrag که برای رقابت های کوچک تر با حداکثر هشت نفر مناسب است، تقسیم می شود. نقشه های مناسب نیز براساس تعداد بازیبازها به صورت خودکار انتخاب می شوند و عوامل گوناگون دیگر را می توان همانند بازی Call of Duty 4 با استفاده از مدال ها و نشان های مختلف ویرایش کرد. زیبایی بخش Warzone در اهداف پویای آن نهفته است. شما هیچ گاه نمی دانید در قدم بعدی چه باید بکنید.
یک Capture The Flag موفقیت آمیز ممکن است به یک مأموریت جستجو و تخریب تبدیل شود و آن هم در ادامه به یک مأموریت Match Team Death (شمارش اجساد) منتهی خواهد شد. هفت دسته (کلاس) از جمله مهندس، دیده بان، تخریبچی، پزشک و… برای انتخاب در اختیارتان قرار می گیرد. بازیبازها با یک اسلحه نیمه خودکار و یک نارنجک کار را شروع می کنند؛ اما با ادامه دادن بازی رسته ها و توانایی های جدیدی به دست می آورند. این مد مکان خوبی برای بالا بردن اعتماد به نفس، آشنا شدن با پیچیدگی های محیط و تقویت مهارت ها (برای حرفه ای ترها) به شمار می رود. بخش Skirmish هم برای آنهایی که تنها هستند و قصد دارند توانایی هایشان را افزایش دهند این امکان را فراهم کرده که در هر یک از نقشه ها مقابل پانزده تن از رقبای مجازی باهوش مصنوعی سطح بالا قرار بگیرند.
به جرأت می توان گفت KZ2 از لحاظ تکنیکی پیشرفته ترین بازی ای است که تا به امروز روی کنسول های خانگی عرضه شده است. اما آن چه در گرافیک این بازی خودنمایی می کند تنها تکنیک ها و روش های استفاده شده مانند نورپردازی خارق العاده و بی نظیر (نقطه عطف گرافیک بازی) نیست؛ بلکه نکات کوچک و ظریف زیادی مانند غباری که در میان نبرد در هوا موج می زند، پرچم ها و تکه های پارچه که بی توجه به کشتار پیرامون شان توسط جریان باد تکان می خورند و می لرزند و… از KZ2 یک شاهکار هنری فوق العاده ساخته اند. هر یک از ده مرحله چشم انداز و رنگ بندی متفاوتی دارند و شما به هر طرف که بچرخید صحنه هایی به حد کمال هماهنگ خواهید دید که از لحظات هنری بسیار استادانه کار شده اندو به عنوان مثال در مرحله Bridge Salamun خورشید در حال غروب کردن است و همه چیز در هاله ای از رنگ سبز قرار دارد. انفجار نارنجک ها محیط را در یک روشنی زرد و عمیق فرو می برد و درخشش رعد در میان ابرها نور سپیدی را برای چند لحظه روی سنگرها می اندازد و سایه هایی در اطراف ایجاد می کند که دیدن شان حس خاصی را در بازیباز به وجود می آورد. موتور فیزیک KZ2 نیز به پرداخت صحنه ها کمک شایانی می کند. دشمنان بر حسب فاصله از محل انفجار و شدت و محل اصابت گلوله روی زمین می افتند، وسایل و اشیای قابل اشتعال آتش می گیرند، بناهای سنگی توسط نارنجک یا گلوله تخریب می شوند و دشمنان بیچاره ای که زیر آنها قرار دارند صدمه می بینند، دود و غبار دید شما را کاهش می دهد و… مشخصاً بهره بردن از توان PS3 وقت و کار زیادی می طلبد و Guerrilla هم تا حد پتانسیل خود روی این مسأله کار کرده است.
چیزی که عظمت گرافیک KZ2 را کامل می کند تجربه صورت درخشان و قابل تحسین بازی است. بازی از سیستم صدای Surround 7.1 پشتیبانی می کند. بنابراین کسانی که سیستم صدای سینمای خانگی خوبی دارند لذت وافری از این بازی خواهند برد. جلوه های صوتی و صداهای محیطی عالی هستند و بخش زیادی از تجربه ناب بازی و تأثیرگذاری استثنایی اش معطوف به آنهاست. موزیک بازی هم با ضرب آهنگ های تند و ریتمی حماسی کمک شایانی به غرق شدن در فضای نبرد با هلگاست ها کرده است.
Killzon2 گیم پلی بازی های اول شخص را ارتقا نداده است؛ اما با نکات قابل تحسینی نظیر بخش تک نفره سخت و سرگرم کننده بخش چندنفره دایم التغییر و جذاب، هوش مصنوعی مثال زدنی، صداگذاری متناسب و تأثیرگذار ویک جهش گرافیکی برای کنسول های خانگی، انگیزه های لازم برای بازی کردن را در بازیباز ایجاد می کند. تمام تیرهای Guerrilla Games به هدف نخورده است؛ اما همان تعداد که به هدف اصابت کرده اند، توانسته اند آن را نابود کنند!
منبع: نشریه بازی رایانه،شماره ۲۹

 

لینک ثابت

icon برچسب ها:
  • نوشته: مدیر سایت articlefa.ir
  • تاریخ: ۸ فروردین ۱۳۹۴
  • بدون نظر

  • نظرات ارزشمند خود را در مورد این مقاله از فرم ارسال نظر که در اخر همین صفحه وجود دارد برای ما ارسال کنید تا در سایت نمایش داده شودنظرات شما بعد از بررسی در سایت نمایش داده خواهد شد نمایش نظرات به معنای تایید انها توسط سایت نیست ونظرات شخصی بازدید کنندگان سایت در مورد این مقاله هست پیشاپیش از اینکه نظرات ارزشمند خود را در مورد این مطلب به سایت ارسال می کنید از شما ممنون هستیم باعرض پوزش بابت تاخییر ایجاد شده در تایید نظرات برای نمایش در سایت به دلیل مشغله کاری زیاد نظرات جدید با تاخییر بر روی سایت قرار میگیرند

    ارسال نظر

    نام:

    ایمیل:

    وب سایت:

    متن و پیام شما:
    ضمن تشکر از شما برای ارسال نظرات ارزشمند خود در مورد این مطلب لطفا نظرات خود را به صورت فارسی تایپ کنید همچنین نظرات شما بعد از بررسی توسط مدیر سایت در سایت قرار خواهد گرفت